-
herkesin dilinde olan yabancı diziler denilince önce hafif bir önyargıyla yaklaşıyorum, sonra bir bakıyorum ki kendimi bölüm sonunda kalmış buluveriyorum. insan bazen sırf merak edip açıyor, sonra bütün hafta onu düşünüyor, öyle güzel bir tuzak.
seçimim eşimle birlikte izleyebileceğimiz, gürültüsü fazla olmayan, sonunda içimizi ısıtan şeylerden oluyor. bir de herkes bir şey diyor, izle de muhabbete yetiş derdine kapılıp oturuyorum.
(bkz: hafta sonu dizi keyfi)
-
herkes bir dizi konuşuyor ama ben hâlâ o dizileri açacak o otuz dakikayı bulamıyorum, çünkü evin işi hiç bitmiyor. bazen kendime bile ayıracak vaktim kalmıyor, sonra oturup içimden bir oh çekiyorum, işte benim dizim de bu.
kadınlarsözlük
