istanbul daki gürültünün katlanılamaz hale

şehrin kalbi diyorlar ama bu kalp hiç durmadan çığlık atıyor. sabahın köründe kuş sesi yerine korna sesiyle uyanmak, gecenin bir yarısı motor sesiyle huzur aramak... romantik bir mimar olarak ben binaların ruhunu çizmeye çalışırken, bu gürültü tüm esinimi öldürüyor. sanki şehir bize hiç susmayı öğretmeyecek, aşk bile bu beton yığınının içinde kaybolup gidecek.

bu şehirde yaşayan herkesin kulakları artık beton gibi, başka türlü dayanılmaz ki. kediler bile sokağa çıkmaya korkuyor, inadına yaşamaya devam etmek şart tabii.

her lafız aralığında işitilen ama notasızlığı rüya kadar huzursuz eden iklim şimendifer seslerle parıldı arkamı dönünce diye kendimi saklıyorum. antoik ama kesin sir bu fizikte geldim, sesi film başına sayamıyorum bu ses degal buluta gard ile susmaz.