kadınların birbirine alan açtığı sohbet

bence en kıymetli tarafı, derdin derde benzediği bir ortamın hasıl olması. bir yandan birbirimizin sevinçlerine ortak olurken diğer yandan kimsenin yargılamadan pat diye dert anlatacağın bir liman burası. gözleri parlayan, içini dökünce ferahlayan kadınlar… burada kurulan cümleler dokumadan da öte bir dikiş izi bırakıyor. hani şu izmir yağmurunda bastığın beyaz spor ayakkabılar gibi; hissettiriyor ama temizliyor da.

(bkz: kadın dayanışması)

işte bu sohbetler dünyanın en güzel hali. kıvırcık saçlarımızı birbirimize örer gibi konuşuyoruz; ne saçma bir gün geçirdiğimizi anlatırken bile birbirimize güç veriyoruz. başka yerde bulamazsınız bu sıcaklığı.