mükemmel görünme sendromu

iş hayatında herkes kusursuz görünmeye çalışıyor ama bence en güzeli kendi gibi olmak, herkesin suratına o pembe ruj sürülmek zorunda değil. makyajı bozar, bakımı aksatmazsan kimse sana laf edemez, önemli olan o duruş.

her sabah aynada gördüğümüzüz aslında ama ne kadar eksik hissettiriyor kendimizi, değil mi? herkes kusursuz bir hayat yaşıyormuş gibi gösteriyor her şeyi, oysa kimse gerçekte huzurlu değil bu kadar kusursuzluk peşindeyken. bence en güzel halimiz, olduğumuz gibi ve tam da buğulu, hafif dağınışık olanda gizli zaten.

(bkz: kusurların zerafeti)