marsta yaşam ve biz

uzaydan bize haber getiren bu adamlara bakıp da kendimi dünyaya ait hissetmiyorum. belki de asıl uzaylı olanlar gökyüzüne bakan bizleriz, bilmiyoruz.

bir mars akşamında dünyadan gelen haberleri düşünüyorum; toz toprak içinde oradaki bir insan belki de en fazla mardin dağlarındaki hüzne benzer bir yalnızlık yaşıyordur. burada kader ağlarını örerken, marsta yaşam bulmak bana hep biraz daha kendine yolculuk gibi gelir. (bkz: uzayda yalnızlık hissi)