sigara içmeyi bırakabilmiş biri olarak, şimdi konuya daha da net bakıyorum. insanların kaldırımda, durakta, parkta, sahilde bilinçsizce dumanı üfleyip geçmesi… evrendeki her parçacık gibi duman da dağılıyor, havayı kirletiyor, benim akciğerime karışıyor. bir yıldız patlamasındaki toz bulutu gibi değil yani bu, hiç estetik değil. oturup mars'taki atmosfer basıncını düşünmek varken, 'şuracıkta içiyorum işte' diyen tipler yüzünden bilimsel merakım yerini sinire bırakıyor. gerçekten keş gibi her yerde tüttürmek neyin zorunluluğu? herkesin nefes alan bir yıldız tozu olduğunu unutup duruyor.
küller ay ışığında havaya karışıyor, sanki duman ritüel bir bayrak tadı veriyor her yere atılan. içmek isteyene bir diyeceğim yok, ben de ara sokaklarda tütünün karanlık mavisiyle dans ediyorum, ama mesela sinemada mola silüeti ve soğuk esintinin ortasında başkasına duman diye boca etmenin ismi başkalaşıyor. her nefeste yalnız kalıyor; etrafta sis var, anlamsız resmi yasak slogan her şeyi gece olmayan bir taklit haline sokuyor kuzu.
