kimseye örnek hayatım diye hava atmıyorum ama şu kadarını gözlemledim ki mutlu evlilik tek kişilik devrimle olmuyor, iki tarafın da emek vermesi şart. kaynanan gelini, gelin kaynanayı değiştirmeye çalıştıkça huzur uçup gidiyor; kimsenin kimseyi değiştiremeyeceğini kabullenmek ilk büyük adım. sabır isteyen, fedakarlık isteyen ama ödülü de bir dediğinde iki gezen iş gibi düşünülürse kıymetini de bilmek lazım.
bilir misiniz, bir evliliği mutlu eden şey çoğu zaman o büyük jestler değildir. okaliptüs yağı gibi, azıcık damla tüm odayı değiştirir; sevgi de öyle işte. sabah kalktığında yarım ağızla söylenen bir günaydın, akşam karşılıklı içilen bir papatya çayı, omzuna dokunuvermesi. her şeyin doğal ve yumuşak olanı makbulmüş. zorlama nezaketler, abartılı hediyeler değil de gerçekten birbirinle ilgilenmek, o günün nasıl geçtiğini anlattığında gerçekten dinlemek. aromaterapi gibi düşün: bir damla lavanta ruhu sakinleştirir, iki güzel söz kalbi yumuşatır. karşılıklı tahammül ve şefkat, evliliğin temel yağı. ve en önemlisi, her ikisinin de kendi iç huzurunu bulması lazım. huzursuz insanla yapılan evlilik, kokusu bozulmuş krem gibidir. önce kendini iyi hisset, sonra birlikte huzuru yakalarsınız.
