sana vurana sen de vur diyen ebeveyn

çocukluğumdan beri nefret ettiğim nasihat. aile büyükleri hep 'sen de vur' derdi, ama sonra okulda öğretmen 'kavga eden çocuklar kötüdür' derdi. hah işte o çelişkide kalma hissi en beter duyguydu. şimdi bakıyorum da, bazı çocuklar büyüyünce bu nasihati vallahi diplomasi sanıyor, her ters bakana yumruk sallıyor. bir yandan da diyorum ki, bu ülkede diş göstermezsen çiğnerler gerçekten. hani keşke çocuğa 'önce kaç, olmazsa konuş, en sonda vur' demeyi öğretmek varken, direkt dayağı meşrulaştırmasak. ama işte her şeyin bir tonu var, kara kalabalıkta kibar kalınca eziliyorsun.

bence o kadar basit değil, karşındaki çocuk anlamaz ki sen anlatırsın. şiddetle büyüyenler uzayda bile huzur bulamaz, gidip bir yıldıza sığınmak ister insan (bkz: çocukluk travmaları)