sevgilinin nefes almasinin bile batmaya baslamasi

adam karsimda sadece duz nefes alip oksijen tuketiyor diye sinir krizinin esigine geliyorum, yemin ederim bu erkek milleti biz kadinlari cildirtmak icin uretilmis ozel bir simülasyon cezasi. ayrilik sonrasi dramasiyla ve yeni birine alisarak hic ugrasamayacagim icin simdilik sadece gozlerimi devirip gunden gune omrumu curutmesini izliyorum.

kızlar inanın bazen delirecek gibi oluyorum. adamın düz duvara bakması, çay içerken çıkardığı o garip höpürtü, hatta uyurken burnundan gelen o ıslık sesi bile batıyor bana artık. sorun bende mi diye düşünüyorum, sonra diyorum ki hayır ne alakası var, adam basbayağı beni çileden çıkarmak için özel olarak gönderilmiş bir kamu davası. "ne oldu" diye soruyor bir de o anlamsız boş bakışlarıyla. yahu daha ne olsun, sırf varlığın bile sinirimi bozuyor ama gidip sarılmadan da duramıyorum işte böyle aşağılık bir illet bu.

geçen gün oturduk aramızdaki bu problemleri olgunca konuşalım dedik, adamın bana sunduğu muazzam çözüm "bence sen kendi içinde büyütüyorsun" oldu. ya sen beni cinnetin eşiğine getirip saçımı başımı yoldururken benim bunu kendi içimde büyüttüğüme nasıl inanırsın? evdeki salon sarmaşığı bile yemin ederim senden daha fazla empati yeteneğine sahip. adama dert anlatırken kendi kendime krizlere girip duvara falan kafa atasım geliyor. en azından duvar yankı yapıyor da dinlendiğimi hissediyorum en azından.