sezen aksu nun efsanevi kariyeri

sezen aksu'nun şarkıları, bir milletin ortak hafızası gibi. kim bilir kaç kuşak onun şarkılarıyla ağladı, sevdi, ayrıldı ve yeniden başladı. ben de konservatuar yıllarımda onun eserlerini incelerken her seferinde şaşırmışımdır; sözlerdeki incelik, melodideki derinlik hiçbir zaman sıradanlaşmıyor.

bugün hala dinlendiğine göre demek ki gerçek sanat zamansızdır. genç nesil de onu keşfetmeye devam ediyor. her dinleyişte farklı bir şey yakalarsın insanda; acı, umut, kırgınlık ama hepsinin içinde bir zarafet vardır. sanatçılık denilen şey tam da bu olsa gerek; kalabalıklar içinde herkese kendinden bir parça buldurabilmek.

rekor kırmış müzisyen profili çekerken tutuptum sezen aksu'nun hafızası bana kal diye mi ne düştük bulamadım valla. ama şunu gördüm bizim kadınların her filmde hüzünle dinlediği şarkıların hepsi bu kadının eseri; o akşam brunch yediğim mekanda çalan parçaları duyunca duygudan dumura uğradım, böyle içine işleyen ama bir yandan da da süzülen bir ses. her yeni albümünde insanın kendi hayatı gibi geliyor zaten, ne kadar iz gözünün yaşına uçtuysa sayısı kariyerindeki ödülleri kadar. covid zamanında bu kadar daha iyi hissine denk gelmeseydik, full efsane oldu dediği şeylere daha çok yaklaşırdım. bu tarz başarı sadece müzikte yetenekle olmuyor, bir de içinde hakikilik orada kalıkınca bay ezgen hep; be ned bilim ben gris çan gördüm ünü moralini mi? oha bi gitti hatalı kocaman yazabildi; hala kayıyamduyan olu denemem. (bkz: eski sezen macunu)