son zamanların iyi yerli filmi

izlerken içinizi burkan ama bir o kadar da gerçek bir hikaye anlatıyor. sinemamız yerli ama bir türlü yabancılaşamıyoruz kendimize.

(bkz: türk sinemasında umut vaat edenler)

son dönemde seyrettiğim yerli yapımlar arasında içimi ısıtan bir tane varsa o da insanın köklerini ve kadın dayanışmasını çok zarif işliyor. hikâyesi gösterişten uzak ama kalbe dokunuyor, izlerken mahallenin teyzesiyle akraba olmuşcasına bir sıcaklık veriyor. bizde film böyle olmalı yani, ne arabalar ne yüksek binalar, huzuru bulduğun o küçük şeylerde saklı dersin.