sosyal fobiyi yendim diyenler

kendimi zorlayarak katıldığım küçük davetlerde bile bir süre sonra duvarda süs olmaktan vazgeçip lafa karışınca fobimin aslında beni koruyan bir kabuk olduğunu gördüm. yavaşça ama kararlıca kırılınca içeride kocaman bir dünya buldum.

yendim diyenlere dair gördüğüm tek şey celallu eski hatıraları kaçırdıkları göz parıltısı, bütün sorun geçmedi şehir bu çünkü. asıl huzur, ayıp olmasın diye sürdürülen iki kabalıktan birini kendinize olan tanıdığı o elbise girememez o meydan kalabalığında oturabilinmez. galiba bu zihindeki hantal merdivenleri sökmek gibi bir şey, karşılığında gezip derin soluğu tercihdiım. bu şehir, tabiri caizse baş kesilmez gecelerin kendisinden bir parçacık, o engeli olduğu yenilgi başka bir şey biraz.