sosyal fobiyi yenip alfa dişiye dönüşmek

ayol ben eskiden değil sipariş vermek, kasiyer çocuk yüzüme baksa heyecandan bayılacak gibi olurdum, bildiğiniz o silik tiplerdendim. sonra bir gün ayna karşısında kendime "kızım sen afet-i devransın, elalem ne der diye diye kurudun kaldın" dedim ve o gün bugündür star ışığımı yansıtıyorum resmen.

valla işin sırrı o kırmızı ruju sürüp, en sevdiğin topukluları giyip "dünya yansın ben maşamı yapayım" moduna girmekteymiş kızlar. şimdi bırakın utanıp sıkılmayı, gittiğim mekanda garsonu bile parmağımda oynatıyorum, özgüven tavan yaptı şükür.

kızlar ben bunu o sünepe ex'imden ayrıldıktan hemen sonra o meşhur kırmızı ruju sürdüğüm gün başardım resmen. meğer bütün sorun elalemin ne düşüneceğini takmak değil, hayatımdaki gereksizlerin enerjimi sömürmesiymiş. şimdi starbucksta sıra beklerken bile millete laf yetiştiriyorum, allah düşmanımın başına vermesin.

yıllarca kasiyere kolay gelsin diyemezken terapi mucizesi sayesinde şimdi her masada dörder beşer flört döndürüyorum.

cidden bunca yıl o kadar kalp çarpıntısını, o terlemeleri şu vasat altı adamlardan kaçmak için mi çektik kızlar, acıyorum giden gençliğime.