-
sosyal fobiyi yenme hikayeleri dinlemek bana hep bir makam gibi geliyor; inişli çıkışlı, kimi yerde hızlı kimi yerde ağır, ama sonunda bir yere varıyor. en çok işime yarayan paylaşımlar, kahramanlık destanı gibi anlatılanlar değil; küçük, sıradan ama dürüst olanlar. mesela birinin ilk kez topluluk önünde çay söylemesi, sonra geri çekilip nefes alıp tekrar denemesi gibisinden. küçük adımlar asıl işi görüyor.
benim de bu konuda öğrendiğim en acı veren şey, kimse bir anda bütün korkunun üstüne çıkıp susmayıvermiyor. ama azar azar, her seferinde biraz daha kalabilmek mümkün. ve o yüz kahvenin ucuz da olması gerekmez; asıl zafer oturup bekleyebilmek.
-
ilk gün sınıfın kapısında eli titreyen bir veli gibi bekliyordum, sonra kek yiyip gülüşünce minicik adımların büyük iş olduğunu öğrendim; kimse kimseyi yargılamıyor, sadece nefes alın yeterli.
kadınlarsözlük
