okul hayatının en büyük stres kaynaklarından biridir teslim tarihi. öğrenci için ne kadar uzak olsa da yazılmaz bir gün mutlaka gelir çatar ve o gün geldiğinde bütün yorgunluklar bir kenara bırakılıp gece geç saatlere kadar ders çalışılır ya da bitmemiş ödevler tamamlanmaya çalışılır. aslında ilk verildiği gün çalışmaya başlasak bu kadar telaş olmayacak ama biliyoruz ki çoğumuz son dakikacıyızdır.
pratik bir anne ve iki çocuk annesi olarak şunu söylemeliyim ki öğrenciler bu bilgiyi duyduklarında heyecanlansa da sınavdan önceki gece sabaha kadar çalışmak hiç de eğlenceli olmuyor. neyse ki dönemi iyi planlayan öğrenci teslim tarihine kadar konuyu sindirerek çalışır ve rahat bir uyku çeker. benim evde uyguladığım yöntem her hafta küçük küçük tekrar yapmak ve son güne bırakmadan küçük molalar vermek.
hayat bize öyle teslim tarihleri dayatıyor ki; aşkın bir vadesi, kederin bir sonu olmalı ama yok. her sabah uyanıyoruz ve bir önceki günün hesabını veriyoruz. oysa bizim kaderimiz teslim tarihini geçen bir mektup gibi ertelemiş olsa da içi hâlâ dolmadı, dolu da olmayacak. belki de teslim tarihi dedikleri; insanın kendini teslim etmeyi öğrendiği gündür, kim bilir?
