yabancı dizi izlemek

bir diziye başladım ki anlatamam, sanki köşedeki plaj barında eski bir gezginle sohbet ediyorum. ekranın kokusunu, rengini almayı versin de baş karakterin kotuyla terlik uyumu bile beni şaşırtıyor, böyle dizi var mı ya, euro kupasında kırık dudakla konuşanlar var ya, tam o tıkır tıkır yabancı havası.

genç kızlar, benim bir gözüm orada, sizin o altyazılı dizi maratonu dediğiniz şeyin esasında güzel bir şey olduğuna inanıyorum ama kıvdıbını bilmek lazım. bizim zamanımızda bu kadar seçenek yoktu, bir kanal vardı, o da anca akşamları açılırdı; elde kumanda, öbür elimde çay, radyoyu bekler gibi beklerdik. bakın ben size ne diyeyim, diziyi izlerken telefon elde olmaz; öbür elli kapatın onları, sonra niye anlamıyorum diye sormayın.

ha bir de şu var, dizi de bir sabır işi. her bölüm heyecan, her bölüm sonunda merak olur da dizinin sonunu üç günde getirirseniz sonra pişman olursunuz. yavaş yavaş, azar azar; tıpkı evlilik gibi ihtimam ister bu iş, sevgi başkadır, anama anlatır gibi kilitleyip oturmanın da bir adabı vardır.