yerli bir film izlemek

bizim filmlerimizdeki o mutfak sahnesi, o mahalle bakkalı, o kavga ederken bile birbirine sahip çıkan insanlar hiç yabancı gelmiyor. izlerken kendi hayatımızdan bir parça görüyoruz, sanki komşunun kapısı çalınıyor. bitince de içinde kalıyor bir şey, hafif buruk ama tanıdık.

toprağın kokusu sinmiş bir hikâye izlemek gibi, tanıdık ama her seferinde başka bir yaprak açıyor insanın içinde.

(bkz: anadolu hikayeleri)