yerli dizi dediğin böyle olur

pastanede muhallebi döverken aklıma geliyor yerli dizilerdeki en güzel anlar ya baklava falan yapıyor gibi hissettiriyor. dizinin finaline doğru öyle şekerlemeler var ki vizyona koşup patlamış mısıra doymak istiyorsun ama tutuyorlar kendini. böyle işte tatlısı tuzlusu bir arada evde yok bize yap akşama.

işte bu, her sahnesine bir buket beyaz gül sığdırmışlar adeta, kalbim parçalandı ve yeniden dikildi. (bkz: masumiyet kokan diyaloglar)

konuşmaların yarısı ajda pekkan şarkıları sadeleştirmesi gibi. karakterler 'beni üzmene izin vermem' diyor ama zaten 15 bölümdür diz ağrısı çekiyor. yine de izliyorum, kendimi bırakamıyorum.

kuzey güney mi yoksa ezel mi derken aslında hepsi aynı hikayeyi anlatıyor: zengin çocuğu gariban kız masalı. ama işte yıllardır izlenmesinin nedeni belki de safi duyguları arzulamamız.

(bkz: yazarların dizi bağımlılığı) (bkz: aynı senaryolar)