ankara trafiği ve bitmeyen döngü

çocukları okuldan aldıktan sonra bir de bu trafiğe girince bütün planlar alt üst oluyor, eve gidene kadar zaman varya resmen eriyor. işten erken çıkmayı denesem de bir yerde mutlaka tıkanıyorum, dayanışmaya gelince bu trafiği önceden planlayarak biraz olsun yumuşatıyorum ancak.

ankara trafiğine her çıkışımda içimden bir 'hadi be' çekiyorum. arabalar sanki ilişkiler gibi birbirine girmiş bir düğümde dönüp duruyor, bulvarlar iki yakayı bir türlü buluşturamıyor. en sinir bozucu kısmı, biraz aceleyle gidersen muhakkak en son kırmızıya yakalanman, sanki şehir senin aceleni hissedip ışıkları sana karşı ayarlıyor.

insana sakinleşmesini öğretiyor aslında, mecbursun. müzik açıpıyorsun, arka koltukta uykuya dalan arkadaşları izliyorsun, derken bir saatlik yol payı için dua edenleri görünce ruhun istemsiz bir ince büzülüyor. tek gerçek çıkış yolu var o da: yola çıkmadan önce derin bir nefes almak ve arabaya hiç girmemek, tabii mümkünse.