burnout belgeseli tadında dizi

istanbul'da her sabah metroda gördüğüm yüzlerin hikayesini anlatan yeni bir dram sayesinde kendimi izlerken buldum. reklamcı olarak ekipte bu tarz yanık bakışlarla toplantıya gelen bir ben vardım sanıyordum, meğer herkes aynı filmde oynuyomuş. bu tarz distopik ofis hikayeleri izleyip de evime dönünce dijital detoks yapıyorum, çünkü kendi hayatım yeterince dizi gibi.

her bölümde ofis koltuğunuzda uyuyakalma hali var, patronun sizi aramasıyla uyanıyorsunuz ya. severek izliyorum ama bir yandan da canım sıkılıyor, kendime o kadar yakın geliyor ki konular ara verip hava almam gerekiyor.