sabah ajansımdan gelen mailde bir anlaşmanın bütçesi dolar üzerinden belirtilmişti, bilgisayarı açtım ve şöyle bir iç çektim. kur, hepimiz için biraz edebi bir anlatım bozukluğu haline geldi: herkes rakamı biliyor, kimse cümleyi kuramıyor. kitap fiyatları, ithal ürünler, seyahat planları birbirine dolanıyor.
eskiden kur dalgalanmalarını bir haber başlığı olarak okurdum, artık bir hayat parametresi. yine de sanat tarafında dingin kalmyı öğreniyor insan: planlarını mümkün olduğunca yerli ve esnek tutacaksın, bazen sadece bir romanın sayfasında kaybolacaksın.
şu dolar kurunu her sabah kontrol etmek artık kahve içmek kadar rutinim oldu, cidden. fiyatların yükselmesini geçtim, artık cilt bakım rutinimi bile kur hesaplayarak yapıyorum. o güzelim serumu alırken üç kere düşünüyorum, sonra gidip bir tane daha uygun fiyatlısına bakıyorum. minimalist yaşamak güzeldi ama bu kadar zorunlu olması biraz sinir bozucu.
bir de her şeyin bir anda zamlanması yok mu, o bambaşka bir yoruculuk. minimal rutin bile lüks hâline geldi, bu gidişle sade ama iddialı olmaktan vazgeçecek değilim ama bütçeme de uyum sağlamam gerek.