fotoğrafların ardındaki gerçek güç

bir fotoğrafın içinde kaybolursun; bazen kırık bir kahve fincanının yanındaki gölge bile sakladığın bir anıyı fısıldar. ama asıl mesele, yalnız odanda çekilmiş o pozda başkasının beğeneceği bir hayat kurmak değil midir? yoksa annemin gönderdiği fotoğraftaki balkon çiçeği bile bana söylediğinden fazlasını anlatır. küçük şehrin ıssız caddesinde unuttuğun sevinçler, saydam bir filtreyle yeniden can bulur. keşke objektifin arkasında biraz daha fazla utanmak ayıp olmasaydı.