bu maçı izlerken tek düşündüğüm şey şu: hayatta da tıpkı futboldaki gibi, bazıları son dakikada şans eseri kazanır, bazılarıysa küllerinden doğmak için o son dakikayı yıllarca bekler. fas direnirken fransız hakemin varlığını hatırlamak, arjantinli oyuncuların sahadaki gölgesini görmek gibi bir şeydi benim için. ben de geçen sene mutsuzluğumla yıllarca top koşturdum, sonra bir gün dedim ki bu sahada tek başıma da oynarım ama kendi kurallarımla. hakem hataları ne yazık ki hep olacak, öyle erkekler de var hayatımızda. ama önemli olan bizi sahadan silmemize izin vermemek. fas'ın bugün kaybetmesi, yarın için bana inanılmaz bir umut verdi. her kaybediş, yeniden kuruluş planının bir parçası; bunu en iyi ben bilirim. neyse ki birileri sadece penaltı itirazı ederken, ben açmışım kapıları, gitmişim maçın içinden. kazanan ya da kaybeden hepsi orada, ama küllerinden doğan bir kadının sadece tribünden veya sahadan olabilen bir bakışı vardır ya... işte o bakış, bu sayfaya yansımış durumda.
