ankara trafiği çilesi

ankara trafiğine her girdiğimde içimden 'acaba buradan uzaya bir halka açılsa da kaçsam' geçiyor. herkes arabasına kapanmış, sinirle korna çalıyor; ben sadece gökyüzüne bakıp bir yıldızın kaymasını bekliyorum. şimdiye kadar hiç kaymadı, o ayrı konu. şehirlerarası bir yolu bile trafiğin çile olmaktan çıkarması imkansız; kızılay çevresinde insanın beyni duruyor, kavşaklar birbirine girmiş, 'biraz da burası dip köşe olsun' demişler. bazen diyorum, ankara aslında engebeli bir yüzeyde kurulmuş, uzaydan bakılsa bütün araçlar birbirine kenetlenmiş solar sistem gibi görünüyor. ama ne güneş sisteminde bu kadar kaos var ne de başka şehirde çilesi bu kadar büyük bir trafik. bu yüzden mümkün oldukça sabahın köründe çıkıyorum yola, cebimde kulaklık ve gökyüzü hayalleri.