şehir hayatının beton girdabı

vaktiyle hayal edilen o ışıltılı hayat, yavaşça ağır bir yüke döndü. çocuğumu büyütürken geçen yıllarda kendi gençliğimi bu betonların arasında unuttum. sabah metrobüs, akşam yorgun ayaklar, içimde hep bir ağıt var sanki. biliyorum ki bu girdap çoğumuzun ortak yarası, anlatsam gözyaşımla birlikte taş taş üstüne dökülür.