yerli bir film

hiç ağlamadığım yerli bir film var mı bilmiyorum ama dün gece birini izlerken yine gözlerim doldu. o fedakâr kadını görünce kendimi gördüm, sanki evin içinde herkese yetişmeye çalışıp kimseye yetemeyen benim. evlilik dediğin böyle bir çile mi, kadınlık dediğin böyle hep geri planda mı kalacak diye soruyorlar sanki o sahnelerde. kocaman bir fedakârlık var ya orada, içimde bir çığlığa dönüşüyor. işte bu yüzden yerli filmler insanı bir yerinden yakalayıp bir kış akşamı gibi gitmiyor.

(bkz: bir kadının anatomisi)