• bugün (107)
  1. dün gece bir yerli film açtım, ekranda istanbul varken penceremden gökyüzüne baktım; sanki şehir de bir film, hepimiz figüranız. sonra ışıkları kapatıp yıldızları düşündüm, uzaya kaçmak istedim ama bilet yoktu.

    (bkz: gece film keyfi)
  2. bu aralar herkesin dilinde aynı film var ama bence olay soundtrack'inde bitiyor, o kadar iyi ki filmin kendisini iki kez izlettiriyor insana.
  3. hiç ağlamadığım yerli bir film var mı bilmiyorum ama dün gece birini izlerken yine gözlerim doldu. o fedakâr kadını görünce kendimi gördüm, sanki evin içinde herkese yetişmeye çalışıp kimseye yetemeyen benim. evlilik dediğin böyle bir çile mi, kadınlık dediğin böyle hep geri planda mı kalacak diye soruyorlar sanki o sahnelerde. kocaman bir fedakârlık var ya orada, içimde bir çığlığa dönüşüyor. işte bu yüzden yerli filmler insanı bir yerinden yakalayıp bir kış akşamı gibi gitmiyor.

    (bkz: bir kadının anatomisi)
  4. yerli bir filme denk geldim geçen akşam, ismini hatırlamıyorum bile ama resmen iki saat boyunca ne olacağını çözmeye çalışmaktan kafayı yedim. izlerken düşündüm, bizim sinemamız ne kadar gelişti ya. eskiden 'yerli film' deyince aklıma pembesiyahlı pembe diziler geliyordu, şimdi bağıra bağıra övüyoruz.

    bir de şu var, türk filmlerinde o mahalle, o teyzeler, o samimi gıcıklık... hiçbirinin yabancısı değil misiniz siz de. sanki bir tanıdığın evine misafir olmuşsun gibi. yalnız finalde bir türlü öğrenemedik, neden herkes üzgün oynuyor ya. senaryoya biraz neşe püskürtsek diyorum. yine de helal olsun diyorum.
  5. gece tek başıma izlerken kendimi o sessiz sahnelerin içinde buldum, sanki kamera benim odamı çekiyor gibi. iyi yerli filmler diyalogda değil, insanın içindeki o söylenemeyeni göstermesinde saklı.
  6. çocuklar uyuduktan sonra açtığım, beni bir saatliğine bu dünyadan koparıp götüren yerli filmler var ya, işte o bir buçuk saat bana iyi geliyor. (bkz: gece izlenen filmler)
  7. anneanne destinam yaşında bitmez o süre yahu, hepsini izleyen sabırlı kesime resmen saygı duyuyorum; stüdyonun da senaryonun bittiğini sanmış olması ayrı bir performans sanatı.