evlilikte mutsuzluk

mutsuzluk evliliğin içine sızarken kimse pat diye 'ben kötüyüm' demiyor, önce küçük sessizlikler başlıyor. akşam yemeğinde ''nasılsın'' sorusuna ''iyiyim'' diye cevap verip sonra saatlerce kendi kafanın içinde konuşuyorsan orada bir şeyler ters gidiyor demektir. sorun genelde büyük kavgalar değil, birbirini fark etmeyi bırakmak.

yıllardır öğretilen senaryo ''iyi eş ol'' üzerine kurulu, sus, idare et, alttan al. ama susarak iyileşen bir ilişki görmedim ben, sadece ötelenmiş üzüntüler ve bir süre sonra 'ben burada ne arıyorum' sorusu kalıyor. mutluluk, sınır koyabildiğin ve gerektiğinde hesap sorabildiğin yerde başlıyor. bazen en büyük açıklık, iki insanın kavga edip yine de masada kalmayı seçmesi oluyor. 'iyi kız' olmakla alkış alırsın ama mutlu olamazsın.