sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

sosyal fobi sadece utanmak değil, bir otobüste ineceğim durağı yüksek sesle söylemeyi 20 dakika önceden içinden prova etmektir; yenenlerin hikayelerine bakıyorum da ortak nokta hep aynı: küçük maruz kalmalarla yüzleşmek ve terlemeyi bırakmadan o konuşmaya devam etmek. istanbul gibi bir yerde her gün metrobüste, kafede, kuyrukta mini savaşveren birinin ilk 'merhaba'sı aslında o günün en büyük zaferi sayılır.

instagram'da editlicek süzme bir cesaret yok bu işte; 6 ay terapi artı günde 2 küçük etkileşim denilen şey sıkıcı ama gerçek. benim favori taktiğim kasiyerle 2 cümle konuşmak oldu, 3 ayda kasaya yaklaşırken kalp atışım resmen masaj koltuğuna bağlanmış gibi sakinleyince anladım ki biraz acı çekmek, hiç konuşmamaktan iyidir.