sahnedeki sesiyle huzur veren şarkıcı

bazı sesler vardır, insanın içine işler, sanki yağmurlu bir akşam telefonda dinleniyormuş hissi bırakır. öyle şarkıcılar var ki müzik dışında giyinişleri, sahnedeki o ışıltısı da bir estetik derinliği taşır; sadece duyduğun ses değil, hatlarıyla, duruşuyla bütün bir dünya kurar karşında. tıpkı eski kumaşları yeniden dikerken dokusunu kaybetmeyen bir terzi gibi, o da şarkısını 15 yıl sonra bile kendi içini titretmiş, aşınmamış haliyle taşır durur.

en sevdiğim tarafı, girdiği ortam onun bulup ta zor belirttiği melodilerle öyle ahenk kurar ki şarkı bitince içimi titreten bir boşluk kalır. sonra o parçayı tekrar açar, o eski intikamı biraz daha tadamıyacak olsam da sesinin derinliğine teslim olurum. çünkü bazı anlar insana ister bir saten kumaş kadar parla, ister dip donduran hisse kadar sade, o naif hüzün susulmaz.