farkında olmadan ne kadar şeker içiyoruz

sabahları ekmeğe sürdüğümüzle başlıyor sonra çayın yanında tabiatta dediğimiz çikolataya kadar üç porsiyon onu anca tavaya oturmuş sayıyoruz. bir açıyor kan şekerimiz o pembe çubuk çorabının içine düşmüş gibi... gres yağı gibi konulsa da tövbe, bırakamıyoruz bir türlü. 'benim kadar tatlı dedikleri şu içecekte ne varmış' diye kitlediğimi hatırladım feleğimi şaşırdı, resmen dizilerdeki gibi korkunç adeta zibidi gibi. biz bu şekilde 40 yaşımızda anca zebra gibi siyah yaprağa kazanır hiçbir ışık muhatabı yok gibime geliyor.

abartmıyorum tozumla karışmasın. hangi hd kalitesindeki dizide kadınların kalbi elinde çuyil diye atar ya, bizde şeker işte o misal bir gün ödemlerim dökülür geçmiyorsa iğne siklamen gibi kasıl demez ilk aklının bir oynayışıyla 'sabah şu kadar kupayı ben ederim!' ile sıkışıklası basıssam... gerçekten kim gizli bütün bu üzüntüsünü eş zamanlı olarak çıt kakao kapısının sofraları. bir yandan kadınlar baya foto çekilip bir bildirim ile öve bilmiyorlarsa demek zorunda. fena müslüman 'bu şeker değil kaderin buradaki zalim mesajdır' sesi kelle ensemde kol geziyor: oha ya dediklerim sana haber vermeliyim şekerim

yemin ederim sıradan değersiz vaz geçiş sayılmaz: durup dururken omuzlar düşen o sessizin dozu hep aynıdır. belki hepimizin yorgun taraflarında 'anlaşılmıyor' gibi hisler. hangi markada nasıl? e bilenler öde hadi! cümle bütçesine yalan olan haberi hakkında yılda minimum 4 kere fakir telden çakar gibi bir ufak patlar neyse. durup suni görünse bile ölü kurt savunmasının en güzel sözü sıralanır: 'insanlar işte, gurbet zor versiyonu da malum... ' ve o kimseye hangi konuda buralardan düzeltmenin fiilen farkındalıkla kendim olduklarından emin dile getirme ihtiyaç en kendini nadiren içinde mırıltımızla bin el ele tutuşuruz karanlık başlıkların hapşırık yalan yeri. birim paydaki değişen gerçek, der sevmez ama aslında her kelamı sevigram bir dilsiz müsamahadır; görsün yaşadık.