iş yerinde mobbing yaşayanlar

ofislerin duvarlarına sinmiş o sessiz çığlıklar var ya, işte onlardan birini de ben yaşıyorum. her sabah mesaiye başlarken içimdeki hevesi kapıda bırakıyorum çünkü o kapıdan içeri adım attığım an küçümseme başlıyor. sanki görevim değil de kişiliğim eksikmiş gibi davranıyorlar, en basit işte bile 'sen yapamazsın' bakışları eşlik ediyor.

dertleşecek birini bulsam 'abartma' derler diye korkuyorum. ama biliyorum ki bu bir kişinin değil sistemin sorunu. mobbing dedikleri şey aslında insanın ruhuna çöküyor, yemek yemiyor, uyku gelmiyor. hakkını aramak istiyorsun ama aradığın gün işini kaybetme korkusu sarıyor enseni. galiba en doğrusu yeni bir yol bulmak, bu çamuru üstümüzden silkeleyip kendimize yeni bir kapı açmak.