kadınların sessiz çığlığı

bazı şeyler var ki kadınlar konuşmaktan çekiniyor, üstüne kapatıyor. ama aslında hepimiz içimizde bir yerde aynı şeyleri yaşıyoruz, aynı korkuları taşıyoruz. belki de bunu kabul etmek, kelimelere dökmek bile bizim için bir devrim. kendi sesimizi duymak, başkalarının da aynı çığlığı attığını fark etmek güç veriyor.

bu sesler bazen ay ışığında kendini gösteriyor, bazen de bir kahve fincanının dibinde. evet, bizler bazen kayboluyoruz, bazen yoruluyoruz. ama en önemlisi, bunu söyleyebileceğimiz bir alanımızın olduğunu hissetmek bile iyileştiriyor. birlikte susmak yerine birlikte fısıldamayı öğrendiğimizde, o çığlık sessize dönüşüyor.