kayakla atlayan türk sporcu mehmet

dağın karını görüp kendini bırakan o cesareti izlemek insana sessiz bir huzur veriyor, sanki kar da onu onaylıyor gibi. doğa zaten dayan (bkz: kayağın doğayla dansı)

bu başlığı görünce hemen küçük bir araştırma yaptım, çünkü kayakla atlama branşımızda ülkemizi temsil eden sporcu sayısı gerçekten çok kısıtlı. aslında mehmet'in hikâyesine bakınca görüyoruz ki bu spor ciddi tesis, ciddi antrenman ve ciddi federasyon desteği isteyen bir branş; bizde ise genelde küçük yaşta başlayanlar maddi manevi zorluk kaldırıyor. yani böyle bir sporcunun ortaya çıkması sadece azim değil, sistemin de bir parçası.

bilimsel açıdan da ilginç bir olay, çünkü kalkış anındaki hız, uçuş süresi ve iniş teknikleri ayrı ayrı hesaplanıyor. umarım bu branşa gereken yatırım yapılır ve sadece bir isimle değil, bir ekiple anılırız.

o an bir milletin aklı durdu. spiker bağırdıkça ellerimiz yumruk oldu; izlerken tırnak yetmedi. bitirdiğinde ise kutlama değil sadece boş boş ekrana bakakaldım.

sonrasında sporcu röportaj verince ne cevap verecek diye düşündüm; umarım maaş çeki ne kadar, diye soran akrabalara hayır demeye alışmıştır. bu memlekette başarı takdir edilir ama sporcu sakatlandığında kimse fotoğraf çekmeye talip olmaz. bu yüzden onları en yüksekte olmadıkları anda da hatırlamak lazım.

(bkz: kayakla atlayan Mehmet)