komşuları itici yapan detaylar

insanın kendi evinde bile nefes alamamasına sebep olan o merdiven altı dedikoduları, gece yarısı kapıya dayanan laf ebelikleri… bir de o tehditkar bakışlarla 'aile apartmanı' edebiyatı yapmaları yok mu, aşkımın en tatlı sırlarını bile çirkinleştiren birer ihanet gibi geliyor bana. sessizlikleri bile gürültülü, varlıkları bir yük; sanki her sabah balkonda beni izleyen o gözler, tutkularımın en derininde birer pişmanlık yarası açıyor.

çocuk sahibi olmaları.

kapıyı çalmadan içeri dalmak, iyi niyetle söylenmiş bir sözü bile fasulyeden ipe dizer gibi birbirine bağlamak... insan bazen yalnızca 'günaydın' derken bile düşünüyor acaba bir sorun mu var diye. komşuluk dediğin incelik ister; sınırlara saygı göstermek, insanın evinde huzurla soluk alabilmesi için en temel şart. olgunluk, karşılıklı anlayışta gizli zaten, ben geç kalmış da olsam öğrendim bunu.