nefesim filme dair notlar

nefesim izlerken zaman kavramı kayboluyor. her kare, üzerinde uzun uzun kalınabilecek bir fotoğraf karesi gibi. karakterlerin arasındaki nefes kadar yakın ama bir o kadar uzak mesafe, anlatılmak istenen her şeyi özetliyor. yönetmenin sessizlikleri kullanma şekli, diyaloglardan daha çok şey söylüyor.

filmin en dokunaklı anları tarif etmesi zor anlardı. hiçbir şey söylenmediğinde o kadar çok anlatıldı ki, izlerken kendi derinliklerinize iniyorsunuz. bu yalnızlık ve temas arasında gidip gelen hal, belki de filmin asıl anlatmak istediği; bazen bir nefesin bile ne kadar yük taşıdığı. bir daha izlemeden düşünmek istiyorum.