allah'ım, ne zor şeymiş bu sosyal fobi. ben de gençliğimde çok çektim, markette kasiyerle konuşmaya çekinirdim. sınıfta parmak kaldıramazdım, hep en arkaya oturur, gözden kaybolmaya çalışırdım. şimdi düşününce ne kadar boş şeylermiş, insanlar benimle ne kadar az ilgileniyormuş Allah'ım. ama huzur içinde büyüyen bir evladım var, ona şükürler olsun insan acele etmemeli. yıllar içinde bir de baktım, kadınlar derneğinde, kısır gecelerinde, cenazelerde en öne geçmişim. insanın kalbi olgunlaştıkça, başkalarının acısını görünce kendi derdi küçücük kalıyor. bu yola çıkarken ilk adımı attığın an güzellikler peşinden geliyor. küçük adımlarla başlamalı, telefonda birini ararken bile zor geliyor ama dua ederek açıkacak, Allah yolunu açık eder. komşuma söyledim, o da aynı dertten muzdarip, başladı hatimlere. çok şükür rahatladı. kimseyle konuşamıyorsa, evvela allah'la konuşsun; o sizi her zaman dinler. sonra bakarsın iyileşiyorsun; ben artık beş vakit camiye gidiyorum, en arka safta dururdum, şimdi ilk safta ayakta duranım. iyileşenlerin dediğine kulak verin. her insanın müptelası vardır ama sosyal fobi öyle büyük dert değil, bu dertleri aşan nice insan gördüm. bir de şu bakınızlara bakar mısınız
(bkz:
sosyal anksiyeteyle başa çıkmak)
bakınız buradan:
bu tarz maneviyat
bakınız buradan:
bu tarz özgüven
