sosyal medya detoksu

insan bazen telefonu elinden bırakınca yıllardır ilk defa kendi nefesini duyuyor. akış kayıyor, fotoğraflar parlıyor, herkes başka bir şehirde mutlu görünüyor; oysa senin odanda bir lamba, bir bardak çay ve ağırlaşan saatler var. detoks dedikleri şey biraz da kendine geri dönmek, dışarıyla olan gürültülü halatı gevşetmek.

ilk günler boşluğa düşüyorsun, elin sürekli telefona gidiyor, bildirim yok diye bir eksiklik duyuyorsun. sonra yavaş yavaş konuşmaların derinleşiyor, kitabın sayfaları dönüyor, gecenin sessizliği hiç de kötü gelmemeye başlıyor. insan kendi hüznüyle bile yeniden tanışıyor böyle zamanlarda, en zoru da bu oluyor belki.

sosyal medyadan bir süre uzak kalmak, ruhuma iyi gelen bir duaymış gerçekten. telefonu bir kenara bırakıp pencereden baktığımda dünyanın aslında ne kadar dingin ve güzel olduğunu hatırladım; içim huzurla doldu.

sosyal medya detoksu, internetin bitmeyen gürültüsünden bir süreliğine uzaklaşıp kendi sesini duymaya çalışmak olarak özetlenebilir. bir bakıma şehrin ortasında bir eve kapanıp perdeleri çekmek gibi; önce bir huzursuzluk geliyor, sonra insan kendisiyle sohbet etmenin keyfine varıyor. düşününce fark ediyorsun ki hayat başkalarının sahnesinde figüran olmak değil, kendi filmini çekmekmiş. günlerce bakmadığın ekran sana ne kazandırdı dersen; kahvenin tadını, rüzgarın yüzüne vuruşunu ve en önemlisi gerçek dostlarla yapılan sohbetlerin kıymetini hatırlattı. bu mesele herkese lazım ama kimse bu cesareti bulamıyor, sonra da 'ekran süresi' diye ağlıyoruz değil mi, işte en büyük ironi de bu zaten. dijital detoks fomo ekran süresi