-
en zor kısmı ayrılmak değil, defalarca ayrılmayı denemek zorunda kalmak. bir kez kapıyı çekip bitti diyorsun, iki gün sonra 'o da aslında iyiydi' diye düşünüp geri dönüyorsun. sonunda asıl kırılma noktası şu oluyor: o çekim bittiğinde ve bir kişinin seni ikinci plana atmasını sen dahi kabullenmiş olduğunda kabulünde buluyor insan, o zaman kapıyı bir daha çalmayacoğını anlıyorsun. lütfen etrafindaki 'enerjini koru' ajanslarına inan, onlar gerçekten haklıymış.
-
bir gün aniden 'ben bunu neden çekiyorum ki' diye oturup düşünüyorsun ve şalter atıyor, o an her şey netleşiyor. sabah kalkınca omzundan tonlarca yük kalkmış gibi oluyor, keşke herkes bu aydınlanmayı daha erken yaşasa.
kadınlarsözlük
