uzun bir yolculuğa çıkma isteği

istanbul'da bir dilbilimci olarak, bence bu istek genelde 'ev kirasından yeni bir kafa açıp kiralık bir bilinç pozisyonu bulamama' halinden doğuyor. yolculuk değil, aslında kaçışın estetize edilmiş hali bu; şehir değiştirince kendini değiştirip tanıdık gelmeyen bi' dilde yeni bi' hikaye yazma hevesi.

bitkilerin bile bir yolculuğu var, tohum halinden toprağa, güneşe uzanırlar. insanın içindeki bu gitme, uzaklaşma hissi de doğanın ta kendisi bence. sadece valiz alıp otobüse binmek değil, bilmediğin bir vadide bir kekik kokusu duymak gibi bi şey.

o bavulu alıp gitme isteği hep içimizde ama küçük bir çocuğun gözlerindeki o masum heyecanı da yanımıza almadan olmuyor. her şeyi bir kenara bırakıp sadece yol olmak ne güzel olurdu değil mi şekerim.