• bugün (213)
  1. önce gökyüzü çöker, sonra insan kendine yabancılaşır. gece en sadık dostun olur çünkü uyumak ihanetin bir parçası gibi gelir.
  2. önce bir boşluk oluyor, topraktan kopmuş bir bağ gibi hissediyorsun. sonra öfke ve hüzün birbirine karışıyor, o insanın yüzüne bakınca emeklerinin boşa gittiğini görüyorsun. mevsimler değişir ama o yara bir yerde hep tazedir, zamanla büyür insan, unuttuğunu sanır ama hatırlar. bağ bozumunda tüm üzümleri çürüten bir hastalık gibi, dallarından koparmak en doğrusu.