ayrılık acısı ne kadar sürer

pastanede çalışırken öğrendim ki acı da çikolata gibi; bekledikçe sertleşiyor, paylaştıkça yumuşuyor. ilk haftalar kimseye anlatamazsın, sonra bir bakmışsın gözyaşların kek hamuruna karışır olmuş. bir gün bir dilim elmalı kek yaparken fark ediyorsun, acı artık acı değil, sadece anı.

hepiniz şunu bilin ki ayrılık acısı bir gecede geçen şey değil, ama sandığınız kadar da ölümcül değil. ilk hafta dünyanın sonu gibi gelir, her şarkı size yazılmıştır, her filmin kahramanı sizsinizdir. sonra bir bakmışsınız kahvaltıda çayın tadını almaya başlamışsınız bile. insan en çok alışkanlıklarını özler, özlediğini zannettiği insanı değil. o yüzden elinize bir kağıt kalem alın, 'onunla yaşadıklarım' diye bir yazı yazın ve sonra o kağıdı yakın. ritüel falan işe yarıyor, ben yıllarca burnumdan getirdim ama sonunda öğrendim: zaman değil, meşguliyet iyileştiriyor. kendinizi boş bırakırsanız o acı sizi yer, siz onu değil.

(bkz: kalp kırıklığı sonrası toparlanma)