bacaklardaki batık terörü

kızlar o kadar para döküp lazerlere gidiyoruz, fırçalarla keselerle derimizi resmen zımparalıyoruz ama şu lanet olası batıklar bir türlü bitmiyor. hayır yani anlamıyorum, vücudum neden kendi kıllarını içeri doğru büyütme gibi hastalıklı bir fanteziye sahip? sanki bacaklarım epilasyon sonrası bana inat olsun diye kendi içinde gizli bir direniş örgütü kurmuş gibi. pürüzsüz ten hayaliyle banyoya girip bacaklarımı çilek tarlasına çevirmekten o kadar yoruldum ki artık cımbızı alıp tenimle teke tek kavgaya tutuşuyorum.

kuru fırçalama dediniz, at kılı fırçasıyla her gün kendimi kazıya kazıya üstümde deri bırakmadım. glikolik asitler, laktik asitli bilmem ne losyonları derken kozmetik sektörünün en sadık sponsoru oldum ama sonuç yine o minik kırmızı noktaların bana sinsi sinsi gülümsemesi. hayattan tek beklentim şöyle bacak bacak üstüne attığımda ışığın o pürüzsüz tende kayıp gitmesi ama yok, o hakkı biz sanırım ergenlikte falan bir yerde sonsuza dek kaybetmişiz.

bacaklarımı zımparalamaktan adeta bir marangoza dönüştüğüm şu hayatta tek gerçek çözüm o meşhur kuru fırçalama işkencesi gibi duruyor kızlar. yoksa bu gidişle o sosyal medyadaki pürüzsüz bacaklar yalanına fena kanıp kese yaparken derisini yüzenler kervanına sonsuza dek katılacağım.