birini özlememek için yapılan şey

gokyuzunde 35 bin fitteyken de ozluyorum, baska bir ulkede uyanirken de. ozlememek icin kosusturmak, havalimanlarinda pclerle uyumak falan bos is. hislerini bastirmaya calismak yerine pamuk seker gibi hafif birakmak lazim. bavulunu toplarsin ama ozlemin yine ucer gelir yani.

objektifin ardındaki dünyaya sığınmak. her bir kareyi çerçevelerken o yüzü hatırlamamak için kadrajı biraz daha daraltmak. sonra gece vakti karanlık odada reddedilen baskılarla seyrederim yokluğu.

kızım, bunca yılın tecrübesiyle söylüyorum, birini özlememek için işle meşgul olacaksın. bizim zamanımızda bu kadar teknoloji yoktu, koca bir gün tarlada çalış gece de yorgunluktan aklına kimse gelmezdi. şimdi elinizin altında telefon, özledin diyorsun hemen mesaj atıyorsun. hayır, otur oturduğun yerde, bir iş bul kendine; yemek yap, kitap oku, örgü ör. mızıldanmakla olmaz bu işler.