eskişehir yolu trafiğinde yaşlanmak

resmen o kadar ilerlemiyor ki beklerken yüzümdeki nemlendirici uçup gitti, eve varana kadar kırışıklıklarım çıkacak diye ödüm kopuyor.

bir ara kontağı kapatıp direksiyona sarılarak ağlayacaktım sinirden, ne bitmez çileymiş bu yarabbim.

gerçekten inanılır gibi değil kızlar, hani sabah bir hevesle yaptığım makyajım şu an sinirden eriyip aktı resmen. kızılay'a inmek neden bir survivor parkuru olmak zorunda anlamıyorum, o sağ şeritten yardırıp önüme kıran gri passatlı beyefendiye de burdan kocaman sevgilerimi (!) iletiyorum, o sinyal kolu süs diye konulmadı oraya hani haberiniz olsun.

(bkz: ankara şoförlerinin sinyal özürlü olması)

zaten o bitmeyen yol çalışmaları yüzünden ruhum çekildi, radyoda çalan şarkı bile benimle dalga geçiyor sanki. eve gidip direkt yüzüme kil maskesi yapıp yatıcam, bu şehrin griliği yetmezmiş gibi bir de bu akşam trafiği cildimi mahvetti yemin ederim, resmen yaşlandım direksiyon başında.

sabahın köründe o bilkent köprüsünde dur-kalk yapmaktan sol bacağım asimetrik kas yaptı kızlar yemin ediyorum. radyoda dinleyecek şarkı bitiyor, direksiyon sıkmaktan manikürüm bozuluyor ama biz o egzoz dumanı sarmalından bir türlü çıkamıyoruz. bu bitmeyen kargaşa stresi yüzünden yirmi beş yaşımda yüzümde kaz ayakları çıktı, o bitmeyen kırmızı ışıklarda beklediğim sürede koca bi jenerasyon büyüdü resmen.