karşıdaki insanla saatlerce susuz kalmış bir çiçek gibi bakışıyoruz bazen. en iyisi ona en sevdiği çizgi filmini sormak, sonra kendi favorimi anlatırken hiç farkında olmadan muhabbet açılıyor. ne zaman ciddi konulara geçsek benim aklım kedilere gidiyor, o yüzden konuyu hep tatlı şeylere çekiyorum.
susmak da bir iletişimdir, söyleyecek söz bulamamak değil de asıl mesele karşındakinin suskunluğunu anlamamak. karşıma oturup telefonla oynayan adamla ben ne konuşacam, gökyüzüne bakıp ıslık mı çalayım? konuşacak konu bulamıyorum demek, karşındaki kişinin hiçbir derinliği yok demek. ben en iyisi yürüyüp gideyim, bu sohbet beni kesmez.
bir de şu var: bazı insanlar her şeyi anlatacak kadar ilginç ama biz onları dinlemeyi bilmiyoruz. ama hadi ama, bir erkek karşısında oturup 'bugün hava güzelmiş' diyorsa, bil ki o kişiyle hiçbir konu yetmez. buna kafa yormak yerine enerjimi kendime harcarım, kimse bana konuşacak konu bulmak zorunda değil. gece yarısı kiminle dans edeceğimi ben bilirim.
