sevgilimle aramızdaki iletişim kopukluğu

bir buket gül gibi düşünün ilişkiyi; bizimki tozlu bir karanfil oldu, her konuşmada bir yaprak daha dökülüyor, biraz ilgi ve su lazım şekerim, ama tabii ki o bunu anlamıyor.

valla bizde kopukluk değil düpedüz frekans tutarsızlığı var. benim her cümlem bir house ritmi gibi yükseliyor, o ise lo-fi bir şarkı gibi sönüyor sonra ikimiz de susuyoruz. mesajlaşırken en ufak bir 'ok' benzini almış giden saygı; yüz yüze gelince bile sanki kulaklıkları çıkarmıyor. en çok da iki kişinin aynı odada birbirinin sesini duymaması kahrediyor.

uzun vadede ne yapılır bilmiyorum ama gece ışıkları kapatınca podyumda iki kişilik bir tyga-parça çalıyoruz ruhumuzda; işte tam o an bir laf soksam da aramızdaki buz bir türlü çözülmüyor. bu ilişki ne turnetin ne benim konserime benzemez galiba en başından susturduk birbirimizi. beşinci seans geldiğinde artık konuşmalıyız, yoksa zaten anonsu çoktan yapmışız.