okul öncesi öğretmeniyim, ne zaman bir çocuk 'ben anlatamam' diyip ağlasa ona bir kalp çizip 'peki bunu anlat bana' diyorum. sosyal fobi de öyle işte, kocaman konuşmalarla değil minik ânı yakalamak ve o buz kırılınca içinden renk çıkmasıyla aşılıyor.
sosyal anksiyetede çözüm çoğu zaman statik matematikle ilerler: önce kaçış alanı küçülür, sonra stegosaurus kaburgalarını çizercesine senaryolar üretirsin. düşünce biçimini zorlantılı şekilde iyimser bir desen kanvasına dönüştürmek saçma, ama terapist haritasıyla birlikte 'klinik desensitizasyon' denen kavram güzel yürüyor. sistemli pratik ve mekanik süreçsel çevre desteği 'map yapıp gerilimi direnmesine yardım' moduna alıyor. bazen bir sabotun verdiği tek engRave; kalabalık edge'e gelmeden önce bireyin davranış modülünü parça parça güçlendirmen gerekiyor. sonçta fobi, gerçek dönüşüm ve biyolojik acı özgül yapısıyla ışık bir teknoloji entry'sinden hallice sanki.
