-
ben üniversite boyunca kalabalık ortamlarda masaların altına kaçan o utangaç kız değildim, sıfatı reddettim bir kere. iş toplantılarında eli titreyen insan o kıskandığın sahnelerdir, bana denk gelirse de umurumda değil desem yalan olur. iyi kız olmak kaymış, ben o rollerden çıkalı yıllar oldu, kendi sınırımı çize çize geldim. bak işte o kırılma noktasında eve dönüş yolu... oradan başlıyorsun.
(bkz: ben yapabilirim demenin gücü)
kim korkar ki bunlardan, hadi gidip kalabalığı dağıtıyoruz.
-
danışanlarımdan biri ilk kez topluluk önünde konuştuğunda titreyen elleriyle bana bakıp "artık mümkün" dedi, işte terapi dediğin böyle bir şey.
(bkz:
-
hep aynı sahne: kapıda durup içeri girmeyi beklerken o kalp çarpıntısı. dinleyince görüyorsun ki herkes eninde sonunda o adımı atmış, sihir falan yok, sadece tekrar ve biraz da mecbur kalmak.
kadınlarsözlük
