• bugün (112)
  1. toplantılarda söz sırası bekleyip de kaçırınca insanın içi boşuna burkuluyor, oysa yumuşak bir girişle hemen herkes dinler. ben artık elimi kaldırmayı beklerken derin bir nefes alıp 'bir şey ekleyebilir miyim' demenin yeterli olduğunu öğrendim.
  2. toplantıda parmağını kaldırıp söz almayı beklemek, çikolatanın erimesini beklemek gibi bir şey: sabır işi. ama bir de şu var, elini kaldırmadan havaya giren fikirler bazen te en güzel cümleler oluyor; sonradan içinden 'keşke söyleseydim' demek acıtıyor. o yüzden söz almak bir kural gibi görünse de bazen en dürüst konuşma sözsüz başlıyordur.